برادرِ عزیزِ امام زمان علیه السلام
37 بازدید
تاریخ ارائه : 10/28/2013 1:19:00 PM
موضوع: اخلاق و عرفان

می گویم: این چه تیتر و عنوانی است که انتخاب کردی؟

می گوید: چطور؟

می گویم: مگر امام زمان علیه السلام برادر هم داشته است، آن هم برادری عزیز!

می گوید: آری.

می گویم: ولی تا آنجا که من می دانم امام حسن عسکری علیه السلام فرزند دیگری غیر از حضرت مهدی علیه السلام نداشته است.

می گوید: اما این قسمتی از نامه ای است که خود حضرت به وی نوشته است.

می گویم : خب ببینیم مخاطب نامه کیست و نام برادرش چیست؟

نامه را باز می کند و می خواند، اینگونه شروع شده است:

للأخ السدید و الولی الرشید...... به برادری عزیز و گرامی و دوست....

می گوید: البته مراد از این برادر، برادر تنی و نسبی نیست که فرزند امام حسن عسکری علیه السلام هم باشد؛ بلکه از آنجا که این شخص به جهت خدماتی که داشته، خیلی مورد علاقه و محبت امام زمان علیه السلام بوده، او را به عنوان برادر خطاب کرده است.

می گویم: خب این آقا کیست و نام و نسبش چیست؟

می گوید: نامش محمد فرزند محمد و جدش نُعمان (محمد بن محمد بن نعمان) است. وی در 11 ذیقعدة الحرام سال 336 هجری قمری؛ یعنی هفت سال پس از شروع غیبت کبری در شمال بغداد به دنیا آمده است.

می گویم: حالا این آقا چگونه بوده و چه کرده که اینقدر مورد توجه امام زمان علیه السلام قرار گرفته است؟

می گوید: وی از علمای بزرگ شیعه است که در راه نشر معارف اهل بیت علیهم السلام کوشش فراوان نموده است. نجاشی، دیگر عالم معروف که شاگرد مکتب وی نیز بوده 171 جلد کتاب از تألیفات او را نام می برد که در علوم قرآن و علم کلام و عقاید نوشته که بیست اثر آن مربوط به امامت و فلسفه سیاسی امامت در شیعه و مقوله غیبت امام زمان علیه السلام می باشد.

این عالم بزرگوار از کسانی است که با امام زمان علیه السلام در ارتباط بوده و از جانب حضرت، حدود سی نامه و توقیع به ایشان ارسال شده  که در اکثر آنان عبارت «برادر و دوست و شیخ مفید» آمده است.

مهمترین موضوع مورد بحث ما در این مختصر، همین نکته است که امام در یکی از نامه هایش، از وی به عنوان برادر نام می برد و او را به لقبی مفتخر می نماید که پس از وی کسی به آن نام، ملقب نشده است؛ یعنی «الشیخ المفید».

آری خدمات این عالم شیعه برای اسلام و تشیع، آنقدر زیاد بوده که امام به وی لقب «شیخ مفید» عطا می فرماید.

امام در یکی دیگر از نامه هایش، شیخ را اینگونه خطاب فرمودند:

این نامه ای است به برادر راستگو و درستکار و دوست مخلص ما، کسی که در یاری ما کوتاهی نکرده و وفا را رعایت کرده است.....

یک بار شیخ مفید فتوایی را به طور غیر عمد به اشتباه جواب داد و امام زمان(عج) با پیغامی آن را اصلاح کرد، پس از مدتی شیخ آگاه شد و در پی آن، از دادن فتوا منصرف گردید؛ ولى نامه‎اى از سوى امام زمان(عج) رسید که در آن خطاب به شیخ نوشته بود: «بر شماست که فتوا بدهید و بر ماست که شما را استوار کرده، نگذاریم در خطا بیفتید».

درباره منزلت معنوى شیخ همین بس که: در خواب دید که حضرت فاطمه علیها السلام در حالی که دست امام حسن و امام حسین علیهما السلام را در دست داشت، به سراغ شیخ آمد و خطاب به او فرمود: «ای شیخ به این دو، فقه بیاموز.»

ساعتی بعد حیرت شیخ برطرف شد؛ آن گاه که مادر سید مرتضی و سید رضی ـ دو عالم بزرگ شیعه ـ را دید که دست دو فرزند خود را در دست دارد و به سراغ او آمد و گفت: ای شیخ به این دو، فقه یاد بده.

شیخ مفید در سوم رمضان 413 هجری قمری درگذشت و پیکر مطهرش با شکوه فراوان تشییع و در حرم امام جواد علیه السلام دفن شد.

امام زمان(عج) در توقیعی در رثای این عالم فرزانه ابیاتی سرودند:

لا صوت الناعی بفقدك انــه * ‌ یوم على آل الرسول عظیــم
ان كنت غیبت فی جدث الثرى * ‌ فالعدل والتوحید فیـك مقیــم
والقائم المهدی یفـرح كلمــا *  تلیت علیك من الدروس علـوم

ای کاش خبردهنده مرگ، خبر فقدان تو را نیاورد که مردن تو روزی است که برای آل محمد مصیبت بزرگی است.

اگر چه تو در میان خاک قبر پنهان شدی. عدل و دانش خداپرستی در تو اقامت گزیده است.

قائم المهدی خوشحال می‎شد هرگاه تو از انواع علوم تدریس می‎کردی!

حال چه کنیم که از جانب آن یار غایب از نظر برای ما هم نامه ای برسد؟

آیا ما هم می توانیم گوشه ای از خدمات چنین اشخاصی را انجام دهیم تا مورد خطاب دوست و برادر قرار گیریم؟!

از خود آن حضرت مدد می طلبیم.

التماس دعا

احمد سعیدی