پیام های مهدوی در دعاهای مهدوی(2)
33 بازدید
تاریخ ارائه : 12/15/2013 11:24:00 AM
موضوع: اخلاق و عرفان

اصولا در کتاب های فقهی و کلامی چنین گفته می شود که در کنار قرآن، سنت پیامبر و اهل بیت ایشان علیهم السلام  نیز برای ما حجت است و سنت عبارت از گفتار و رفتار و تقریر (امضای) معصوم است؛ یعنی هر سخن و امری که بفرمایند و هر عملی که آنان انجام دهند برای ما حجت است. تقریر و امضای معصوم نیز یعنی اگر شخص دیگری در مقابل معصوم علیه السلام، کاری انجام دهد یا چیزی بگوید و امام آن را رد نکند و امضا نماید، آن کار و آن سخن برای ما حجت است و می توان به معصوم نسبت داد؛ البته به شرطی که امام آزاد باشد و از موارد تقیه نباشد.

یکی از آموزه های معصومین علیهم السلام  در جهت نشر معارف الهی، استفاده از قالب مناجات و تعلیم دعا می باشد، یعنی از این طریق، هم خواسته ها و تعلیمات دین را به شیعیان القا می کنند و هم اینکه به آنان می آموزند که چه چیزی از خدا درخواست کنند و چگونه درخواست کنند. با توجه به همین نکته مهم  است که بزرگان ما از جمله آیت الله جوادی آملی می فرمودند که کتاب های دعا نیز مانند سایر کتب درسی باید تدریس شود و مباحثه و مطالعه گردد، نه فقط قرائت شود بلکه باید در آن عمیق شد و رمز و رازهای آن را دریافت.

در همین راستا و در ادامه یادداشت شماره (1) به یکی دیگر از دعاهایی که از امام زمان علیه السلام به ما رسیده است، توجه می کنیم:

چنین گزارش شده است که شخصی محبوس می شود و از طرف حضرت مهدی علیه السلام به وی ابلاغ می شود که این دعا را بخوان تا از این مشکل رهایی یابی، وی می خواند و از زندان آزاد می گردد:

«[إِلَهِی‏] اللَّهُمَّ عَظُمَ‏ الْبَلَاءُ وَ بَرِحَ‏ الْخَفَاءُ وَ انْکَشَفَ الْغِطَاءُ وَ انْقَطَعَ الرَّجَاءُ وَ ضَاقَتِ الْأَرْضُ وَ مُنِعَتِ السَّمَاءُ وَ أَنْتَ الْمُسْتَعَانُ وَ إِلَیْکَ الْمُشْتَکَى وَ عَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِی الشِّدَّةِ وَ الرَّخَاءِ، اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدِ، أُولِی الْأَمْرِ الَّذِینَ فَرَضْتَ عَلَیْنَا طَاعَتَهُمْ وَ عَرَّفْتَنَا بِذَلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ، فَفَرِّجْ عَنَّا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عَاجِلًا قَرِیباً کَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَبُ‏، یَا مُحَمَّدُ یَا عَلِیُّ یَا عَلِیُّ یَا مُحَمَّدُ، اکْفِیَانِی فَإِنَّکُمَا کَافِیَایَ وَ انْصُرَانِی فَإِنَّکُمَا نَاصِرَایَ، یَا مَوْلَانَا یَا صَاحِبَ الزَّمَانِ، الْأَمَانَ الْأَمَانَ الْأَمَانَ، الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ، أَدْرِکْنِی أَدْرِکْنِی أَدْرِکْنِی، السَّاعَةَ السَّاعَةَ السَّاعَةَ، الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ، یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ، بِمُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّاهِرِین‏».

دعای مذکور را می توان در حالات مختلف و از جمله هنگام بروز مشکل یا دردسر مهم قرائت کرد، ان شاء الله که با عنایت الهی و دعای امام زمان علیه السلام همه مشکلات و حاجت های خواننده برآورده شود. و مراد این است که در همه حال باید توجه ما به خدا باشد و پیامبر و امامان را به عنوان واسطه به نزد خدا شفیع قرار دهیم.

این دعا در منابع زیر آمده است:

المزار الکبیر، ص 591؛ جمال الاسبوع، ص 280؛ مصباح کفعمی، ص 176؛ وسائل الشیعه، ج 8، ص 185؛ بحارالانوار، ج 53، ص 275.

این دعا به نام دعای فرج است و دعای معروف «اللهم کن لولیک...» نیز به نام دعای سلامتی امام زمان علیه السلام می باشد که گاه به اشتباه این را هم دعای فرج می گویند.

التماس دعا