سود ما از مذاکرات ژنو(قسمت دوم)
13 بازدید
تاریخ ارائه : 2/9/2014 10:06:00 AM
موضوع: علوم سیاسی

اعتماد به دشمن قسم خورده!

غیر از عقل سلیم و شناخت ما از دشمنی شیطان بزرگ با ملت مسلمان ایران، تجربه هم نشان داده است که اعتماد به دشمن قسم خورده، اگر خیانت نباشد، بی عقلی و ساده لوحی است. ملت های جهان و از جمله مردم مسلمان، هر گاه به شیطان بزرگ امریکا اعتماد کردند و پا جلو گذاشتند و روی خوش نشان دادند، ضربه خوردند.

به فرموده رهبر انقلاب، نمونه بارز این موضوع در قبل از انقلاب، اعتماد دکتر مصدق به امریکاست که نتیجه اش تحمیل کودتای ننگین 28 مرداد شد. (سخنان رهبری در 19 بهمن 91) پس از انقلاب نیز بارها می خواستند چنین کنند؛ ولی امام و رهبری انقلاب نمی گذاشتند این اتفاق بیفتد تا اینکه تجربه تلخ این اعتماد در زمان موسوم به اصلاحات رقم خورد که نتیجه اش توقف چند ساله انرژی هسته ای ما شد و امریکا نیز مسأله شرارت را مطرح کرد که ایران محور شرارت است؛ یعنی همه مشکلات عالم زیر سر ایران است و ما را در شورای امنیت هم محکوم کردند.

در بخش نخست این یادداشت گفته شد، مذاکره برابر و به قول برخی، مذاکره برد برد با قدرت های بزرگ، برای آنان که هنوز به خباثت امریکا و دشمنی او نسبت به ملت ما یقین ندارند، مفید است؛ و نیز صرف اینکه ابرقدرت های جهان پای میز مذاکره ایران حاضر شوند، پیروزی بزرگی برای جمهوری اسلامی ایران است. اما...؟!

متأسفانه سومین تجربه ما از خسارت اعتماد بی مورد به امریکا و غرب را نیز هم اکنون از سوی برخی از مسؤولان در حال مشاهده هستیم. مقام رهبری بارها فرمودند که مسأله ما با امریکا، هسته ای نیست؛ بلکه آمریکا موجودیت ما را نمی پذیرد، آقایی ما را نمی خواهد؛ لذا هسته ای بهانه است.

اگر بر فرض، این بهانه بر طرف شود و ما خودمان همه کارخانه ها و نیروگاه های هسته ای را تخریب کنیم، باز هم بهانه های متعدد دیگری را به صف می کنند، چنانکه هم اکنون نیز از گفتن آن ابا ندارند؛ اینکه چرا احکام اسلامی را اجرا می کنید؟ چرا از مظلومان دفاع می کنید؟ چرا مخالف ظلم هستید؟ حمایت از سایر مسلمانان چه ربطی به شما دارد؟ شما چرا حقوق بشر امریکایی را رعایت نمی کنید؟ چرا توپ و تانک و موشک می سازید؟ و چراهای دیگر.

قرآن کریم از حال اینان چنین خبر می دهد:

«... وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَكُمْ حَتَّى يَرُدُّوكُمْ عَنْ دينِكُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا...»؛ سوره بقره آیه 217.

خلاصه اینکه دشمنان شما قسم خورده هستند، پیوسته در حال نقشه و نیرنگ و فریب هستند، دائم با شما خواهند جنگید، تا کی؟ تا جایی که شما را از دین تان برگردانند، اگر بتوانند.

رهبری انقلاب اجازه دادند که تیم مذاکره کننده، با حفظ خطوط قرمز نظام، وارد مذاکره شوند. مذاکره کنندگان هم گفتند قرار است از طرف ما غنی سازی بیست درصد و بسیاری از فعالیت­های هسته­ای دیگر از قبیل آب سنگین اراک، فردو، نطنز کاملا متوقف و یا تقلیل یافته و ... و از طرف آنان هم تحریم ها برداشته شود، پرونده از شورای امنیت به شورای حکام برگردد، و 100 میلیارد دلار دارایی دزدیده شده ما توسط آمریکا آزاد شود ....؛ ولی آن چنان که از شواهد و قراین و متن توافق نامه برمی آید، معلوم نیست این تیم چه گفته­ اند و چگونه گفته ­اند که دشمنان ما این همه جسور شده اند. در ایران به همه تعهدات، در بالاترین سطح و بالاترین تعهد به متن توافق نامه، در اولین فرصت عمل شده، عملا به آمریکا و وعده­های آنان اعتماد شد؛ در مقابل آنچه دریافت می­شود حداقل چیزی است که در بیشترین زمان ممکن می­پردازند؛ مثلاً از 100 میلیارد دلار پول ما اول گفتند فقط 8 میلیارد بعد هم با کمال وقاحت گفتند 4 میلیارد، آن هم قسطی، آن هم هر جایی آنها بگویند باید خرج شود؛ مثل کشاورزی و دارو، آن هم در فضایی آکنده از القائات مأیوس کننده، تا جایی که صراحتا با کمال جسارت به بالاترین مقام اجرایی ایران عزیز می­گویند به رییس جمهور ایران اعتماد نداریم، اگر تحریم­های(منافقانه­) جدید و گزینه­ های سخیف و پوسیده­ی روی میز هر روز آنان را هم نادیده بگیریم!

برخی از روی  سادگی می گفتند مذاکره کنیم تا تحریم ها برداشته شود، غافل از اینکه اگر روی خوش نشان دهیم و اظهار عجز کنیم، تازه آنها می فهمند یا فکر می کنند که تحریم اثر داشته، پس باید تحریم را بیشتر کرد. هم اکنون نیز همه شواهد، احتمالات گذشته را تأیید می کند که دشمن در فکر چیست؟ سخنان هر روز مقامات آمریکا و غرب در توهین به ملت ما، نشانه این است که آنان حاضر نیستند قدمی به عقب بنشینند، پس چرا ما پا پس بکشیم؟ ما که پشتیبانمان خدا و پیامبر است چرا؟ ما که به آخرت اعتقاد داریم چرا؟ ما که الگویی چون امام حسین علیه السلام داریم که فرمود هیهات منا الذلة چرا؟ ما که ملتی قهرمان و جوانانی از جان گذشته داریم چرا؟ ما که تجربه دفاع مقدس را داریم چرا؟

ما که سال های سخت تحریم را پشت سر گذاشتیم و به قول برخی ها در دقیقه نود پیروزی قهرمانانه قرار داریم و در اوج تحریم­ها به اوج افتخارات دست یافته­ایم، چرا کوتاه بیاییم، باید از این نعمت تحریم نفتی استفاده کرد تا صادرات غیر نفتی، جای خود را به دست آورد و وابستگی ما به نفت کم شود و البته که داشتن عزت و استقلال، با این هزینه ها می ارزد.

به هر حال این هم چندمین تجربه تلخ ما در اعتماد به امریکاست که شاید برای برخی دیر باوران مفید باشد، برای آنان که به دشمن قسم خورده ما خوش بین هستند و می گویند چرا با آمریکا مذاکره نمی کنید؟ چرا یک بار امتحان نمی کنید شاید کوتاه بیایند؛ این هم امتحان..

از نکات عجیب این جریان این است که نام تعهد نامه را از آن برداشته و به آن عمل مشترک گفته اند تا نیازی به تصویب مجلس نداشته باشد؛ زیرا بر اساس قانون اساسی، هر توافق و تعهد بین المللی دولت باید به تصویب نمایندگان ملت برسد؛ اما با اینکه سنگین ترین تعهد را بر ملت تحمیل کرده اند، نه تنها چنین نشده بلکه مذاکره کنندگان بارها صریحاً اعلام کردند که متن توافق نامه محرمانه است و حتی نمایندگان مجلس نیز نسبت به جزئیات آن نامحرم هستند! البته که به دیگران هم اجازه اعتراض نمی دهند و شاید جرأت نمی کنند، چون خواهند گفت: ما می خواستیم مشکل مردم را حل کنیم و نگذاشتند.....

چند نکته:

اول اینکه تاکید می کنیم که خواست همه ما باید سربلندی ملت و مملکت ما باشد، پیشرفت و توسعه همه جانبه مردم و نظام جمهوری اسلامی آرزوی ما باشد، ان شاء الله که برخی از این آرزوها، با این مذاکرات حاصل شود و مردم ما از مشکلات اقتصادی رهایی یابند.

دوم اینکه در مقابله با دشمن خارجی، همه جناح ها و افراد، باید کمک کنند که کشور به پیش برود نه اینکه دنبال نقطه ضعف یکدیگر باشند که در نهایت به سود دشمن و به زیان همه دوستان داخلی تمام می شود.

سوم اینکه بنا به فرمایش رهبری، مردم باید در جریان مذاکرات ژنو باشند و آن را پی گیری نمایند.

 به امید سربلندی ملت، میهن و نظام اسلامی ایران