برترین اعمال در ماه رمضان چیست؟
103 بازدید
تاریخ ارائه : 7/1/2014 11:15:00 PM
موضوع: اخلاق و عرفان

 برای جواب به این سؤال، ممکن است افراد مختلف سخنان متفاوتی بگویند؛ شاید با توجه به اینکه ماه رمضان ماه روزه است کسی بگوید: برترین عمل نیز روزه است. شاید دیگری بگوید: چون قرآن در این ماه نازل شده، بهترین عمل نیز قرآن خواندن است، ممکن است کسی بگوید: بهترین کار افطاری دادن به روزه داران است؛ بخصوص آنان که نیازمندند....

اما جواب پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله چیز دیگری است.

نقل شده است که پیامبر خدا در آخرین جمعه ماه شعبان، سخنرانی مهمی ایراد فرمودند که به خطبه شعبانیه معروف است. ایشان در این سخنرانی مردم را از آمدن ماه خدا و ماه رحمت و مغفرت و رحمت با خبر ساختند و آنان را ارشاد کردند که در این ماه چه کنند....

در اواخر خطبه بود که امیرالمؤمنین علی علیه السلام پرسید:

«يَا رَسُولَ اللَّهِ! مَا أَفْضَلُ‏ الْأَعْمَالِ فِي هَذَا الشَّهْر؟ِ

ای رسول خدا! برترین اعمال در این ماه چیست؟

فَقَالَ: يَا أَبَا الْحَسَنِ! أَفْضَلُ الْأَعْمَالِ فِي هَذَا الشَّهْرِ الْوَرَعُ‏ عَنْ‏ مَحَارِمِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَل‏»؛

فرمودند: ای پدر حسن! برترین اعمال در این ماه، ورع و دوری از محرمات و نافرمانی خداوند متعال است.

بنابراین روزه کامل آن است که همراه با دوری از گناه باشد؛ یعنی اگر کسی از خوردن و آشامیدن پرهیز کند؛ اما مرتکب گناه هم بشود، جز تشنگی و گرسنگی، بهره ای از روزه نبرده است؛ زیرا گناه نابود کننده اعمال خوب است؛ انجام گناه قلب را تار و سیاه می کند و وقتی قلب سیاه و تاریک شد، دیگر جمال خدا را نمی تواند مشاهده کند.

امیرمؤمنان می فرماید: رسول خدا پس از اینکه جواب مرا فرمودند، شروع به گریه کردند؛ لذا پرسیدم: اى پیامبر خدا! سبب گریه شما چیست؟

ایشان فرمودند: «اى على! بر این مى گریم كه حرمت تو را در این ماه مى شكنند. گویا مى بینم تو در حال نماز براى پروردگار خویشى، كه بد‏بخت ترینِ مردم از اوّلین و آخرین، همان كه برادر پى كننده شتر قوم ثمود است، برمى خیزد و بر فرق سرت ضربتى مى زند و محاسنت، از خون سرت، رنگین مى شود.

گفتم: اى رسول خدا! آیا در آن حالت، دینم سالم است؟

فرمودند: «آری دینت، سالم است».

سپس فرمود: «اى على! هر كس تو را بكشد، مرا كشته است و هر كس تو را دشمن بدارد، مرا دشمن داشته است و هر كس تو را ناسزا گوید، مرا ناسزا گفته است؛ چرا كه تو از من هستى، همچون جان من؛ روح تو، از روح من است و سرشت تو، از سرشت من. خداوند متعال، من و تو را آفرید و برگزید؛ مرا براى پیامبرى، و تو را براى امامت، انتخاب كرد. هر كس امامت تو را انكار كند، نبوّت مرا انكار كرده است.

اى على! تو وصىّ من، پدر فرزندان من، همسر دختر من و جانشین من بر امّتم هستى، در حال حیاتم و پس از مرگم. فرمان تو، فرمان من است و نهى تو، نهى من است. سوگند به خدایى كه مرا به نبوّت برانگیخت و مرا بهترینِ آفریدگان قرار داد، تو حجّت پروردگار بر خلق اویى و امین او بر رازش و جانشین او بر بندگانش.

پی‌نوشت:

امالی صدوق، ص 93؛ الاقبال، ص 26؛ بحار الانوار، ج 93، ص 356.