تنهای اول؛ هیچکس همراه نیست!
382 بازدید
تاریخ ارائه : 10/16/2014 9:37:00 AM
موضوع: امامت و مهدویت

عنوان مطلب را که نوشتم کسی به من گفت: اشتباه نوشتی.

گفتم: چطور؟

گفت: این همه می گویند: همراه اول، هیچکس تنها نیست؛ آیا نشنیدی؟

گفتم: شنیدم؛ اما شاید همیشه اینگونه نباشد.....

خداوند متعال در هر زمان و برای همیشه تاریخ، یک حجت و خلیفه برای خود قرار داده است که کارش واسطه بین خلق و خالق است. این خلیفه، گاه پیامبر است و گاه جانشین او که امام هر زمان می باشد. امام که جانشین خدا و پیامبر خاتم است، محور و محل اتصال مبدأ فیض الهی با بندگان اوست و فیض خدا از مسیر او بر همه موجودات سرازیر می شود.

اگر او محور و مرکز عالم است، باید همه توجهات تمام مخلوقات و همه بندگان نیز به طرف او باشد؛ زیرا همه خلایق، رزق و روزی خود را به واسطه او به دست می آورند؛ چنانکه در دعای عدیله آمده است:

«بِیُمْنِهِ‏ رُزِقَ‏ الْوَرَى وَ بِوُجُودِهِ ثَبَتَتِ الْأَرْضُ وَ السَّمَاء»؛

به برکت اوست که همه مخلوقات روزی می خورند و به واسطه وجود اوست که آسمان و زمین برقرارند.

نکته ای که باید توجه داشت این است که رزق و روزی نیز فقط یک لقمه نان نیست؛ بلکه هر آنچه که قرار است از جانب خداوند متعال به بندگان و حیوانات و سایر مخلوقات برسد، با واسطه او انجام می شود، از کانال امام و خلیفه خدا به آنان می رسد؛ چه ما بدانیم یا ندانیم، بخواهیم یا نخواهیم، او را قبول داشته باشیم یا نداشته باشیم. اگر به کسی علم و دانش داده می شود از کانال اوست؛ اگر کسی به مال و ثروتی می رسد به واسطه جود و کرم اوست؛ اگر مشکلات کسی برطرف می شود به عنایت اوست؛ اگر ....

اکنون این امام و واسطه فیض، کسی است به نام امام مهدی صاحب الزمان علیه السلام که آخرین جانشین پیامبر خاتم نیز می باشد و او خود از سالها قبل نام و نشانی اش را پیشگویی فرموده بود: او از فرزندان فاطمه و علی است، از فرزندان حسین است، و نام و کنیه او همانند نام و کنیه من است.

آری حجت بن الحسن اینک قطب عالم است، مبدأ همه خیرات است، مجرای همه فیوضات است،... لیکن به جهت برخی علل که مسبب بعضی از آنها هم خود ما می باشیم، از نظرهای ما غایب است،....

البته که او همچنان و همانند خورشید پشت ابر، پرتو افشانی می کند و فیض خود را به همه موجودات می رساند.

پس او باید مرکز همه توجهات باشد، محور همه تصمیم ها و کارها باشد، همه دل ها به سوی او باشد، همه باید هر لحظه به یاد او باشیم، هر کاری می کنیم باید در جهت رضایت او باشد، باید خواسته های او را در نظر داشته باشیم، از او و از خدا بخواهیم که غیبتش پایان یابد، غیبتش به ظهور مبدل شود و حضورش را که اکنون نیز وجود دارد، به عیان مشاهده کنیم.

و این یکی از خواسته های آن امام غایب از نظر است که فرمودند: برای فرج دعا کنید که البته فرج و گشایش شما نیز در همین است:

«وَ أَکْثِرُوا الدُّعَاءَ بِتَعْجِیلِ الْفَرَجِ فَإِنَ‏ ذَلِکَ‏ فَرَجُکُم‏»؛

اما بین خود و خدا، ما که خود را منتسب به آن حضرت می دانیم، در هر چند وقت یکبار از او یاد می کنیم؟

چقدر برای ظهور و فرجش، واقعاً و از ته دل دعا می کنیم؟

اگر یک وسیله کوچک و بی اهمیت خود را گم کنیم همه فکر و ذهن و حواس ما به آن است، همه اش دنبال آن وسیله می گردیم ...

آیا نسبت به آن ماه غایب از نظر نیز چنین حالی داریم؟

ما که خود را شیعه و پیرو او می دانیم و می نامیم، چقدر گفتار و اعمال خود را منطبق با خواسته ها و فرامین او می کنیم؛ البته که خواسته او خواسته خدا و پیامبر است، و امر و نهی خدا را از ما خواستار است.

اینک او که همراه همه هست و به همه مهربان است و کسی را تنها نمی گذارد، خود تنها و غریب است، و کمتر کسی به یاد او می باشد! آیا کسی دیگر هم در بین ما به مانند او تنها و بی یاور هست؟! تنهای اول!