جبهه کربلا همچنان برپاست!
82 بازدید
تاریخ ارائه : 11/13/2014 10:11:00 AM
موضوع: سایر

این سخن معجزگون پیامبر خداست که محبت و عشق به حسین و خون او تا ابد در رگ های محبان و شیعیانش جاری است و در مقابل نیز نفرت، خشم و غضب با حسین و خاندان پیامبر است که در دل دشمنان خبیث ایشان برای همیشه وجود دارد.

تقابل حسین و یزید، یک کینه شخصی نبود، همچنان که یک کار مقطعی و گذرا نبود؛ گرچه یزید پلید می خواست کار حسین را در یک نیم روز و در یک محل محدود تمام کند و دیگر سخنی و حرفی از او به میان نباشد؛ ولی غافل از اینکه جریان و نهضت حسین باید احیاگر بعثت رسول خاتم صلی الله علیه و آله و سلم باشد و تا ابد ذکر خدا و دین او را زنده نگه دارد؛ یعنی همانطور که اگر اسلام نبود از سایر ادیان الهی نیز جز نامی تحریف شده باقی نمی ماند، نهضت کربلا هم اگر نبود از اسلام فقط نام آن می ماند و هر چه بود اسلام بنی امیه بود.

اما نام حسین در دل مستضعفان جهان ایجاد امید می کند، خون حسین در رگ های آزادی خواهان جهان جریان می یابد و عشق و محبت به حسین در قلب هر مسلمانی موج می زند تا هدف حسین همچنان به پیش برود.

لیکن این یک روی سکه است که باید به روی دیگر آن هم توجه داشت تا راه و هدف گم نشود. روی دیگر آن این است که یزید پلید به نمایندگی از جبهه کفر و الحاد و نفاق، در مقابل امام حسین علیه السلام صف آرایی کرده بود و این جبهه و تقابل همیشگی است؛ یعنی جبهه ای که 1375 سال پیش در کربلا برپا شد اکنون نیز همچنان بر قرار است.

با شروع ماه محرم و برپایی هیئت های عزا، نام و یاد امام حسین علیه السلام بیش از هر زمانی بر سر زبان هاست و امت اسلامی، از شیعه و غیر شیعه و حتی مردم سایر ادیان نیز عشق و ارادت خود را به آن حضرت ابراز می دارند که اوج این علاقه و محبت در روز عاشورا تجلی می یابد و حقیقتا نیز همه مردم سنگ تمام می گذارند.

لکن جای یک افسوس باقی می ماند و آن این که برخی افراد در عزای حسین شرکت می کنند؛ ولی هدف او را دنبال نمی کنند، سنگ حسین را به سینه می زنند؛ اما از بینش سیاسی و بصیرت لازم برخوردار نیستند، نگاه نمی کنند که در چه موقعیتی قرار گرفته اند، مراقبت نمی کنند که خدای ناکرده در جبهه دشمن سیاهی لشکر نشوند؟

حال که روز عاشورا به ظاهر تمام شده است، خوب است کمی فکر کنیم که ما کجای صحنه کربلا قرار داریم؟ از 1400 سال پیش دشمنان خدا و اسلام با نام های مختلف و گاه مشترک و تنها با یک هدف، به اسلام و مسلمانان حمله می کردند؛ روزی ابوسفیان ها می خواستند با از میان برداشتن «محمد» صلی الله علیه و آله، دین او را نابود کنند که نتوانستند، دیگر روز معاویه مکار این هدف را دنبال کرد و روزی هم یزید پلید. با این فرق که یزید با نام اسلام و به عنوان خلیفه مسلمانان به جنگ اسلام آمد؛ لذا آن روزی که با شهادت امام حسین علیه السلام احساس پیروزی کرد، این شعر را خواند که کاش پدران و بزرگان من که در بدر کشته شدند، اکنون بودند و می دیدند که من انتقام آنان را گرفتم!

اما اینک و در ادامه همان نبرد و همان صف آرایی، لشکری دیگر و با همان نام و نشان، مجهز شده اند و به جان اسلام واقعی افتاده اند. اگر یک روز، یزید پلید به تجهیز لشکر پرداخت، اینک فرزندان یزید به میدان آمده اند، اگر روزی لشکر یزید پلید را عمرسعد و ابن زیاد و شمر فرماندهی می کردند، امروز نیز لشکرها و گردان های دشمنان اسلام به نام همان فرماندهان درست شده است؛ گردان یزید! گردان ابن زیاد! گردان معاویه! گردان...!

اگر روزی یزید پلید به جنگ حسین رفت، امروز نیز فرزندان یزید به جنگ فرزندان و شیعیان حسین آمده اند؛ اگر روزی یزید پلید حسین را کشت، امروز هم پیروانش آمده اند تا حرم او را ویران کنند، تا شعله ای که حسین برافروخته خاموش نمایند و تا خون او که در رگ های جهان جاری است را بخشکانند. آری امروز داعشیان وحشی، خواب تخریب کربلا و نجف را می بینند! رؤیای قم و مشهد را در سر می پرورانند! و از بیان آن هم ابایی ندارند.

اما نکته اصلی و کلیدی این است که داعش چگونه متولد شده و چه کسی یا چه کسانی او را زاییده اند؟

هیچ نیازی به دقت و موشکافی نیست که این مولود نحس، ساخته و پرداخته دشمنان واقعی اسلام و رسول خدا می باشد؛ اگرچه همانند یزید پلید، به نام اسلام و به عنوان خلیفه و خلافت اسلامی به جنگ با اسلام آمده اند. به همین جهت است که کمترین تردیدی باقی نمی ماند که جبهه کربلا همچنان برپاست! و آن کسی که می گوید ای کاش من هم در کربلا بودم و امام را یاری می کردم، امروز باید با بصیرت و دقت تشخیص دهد که وظیفه اش چیست؟

ابراز تأسف نگارنده بار دیگر این گونه تکرار می شود که اگرچه امام حسین علیه السلام سیاسی ترین کار تاریخ را انجام داده است؛ لکن عزادار آن امام شهید که در مجلس ماتم ایشان بر سر و سینه می زند، گاهی دلش به این خوش است که از پیرامون خود خبر نداشته باشد و وارد سیاست نشود، کاری نداشته باشد که هدف امام حسین از قیام و شهادت و اسارت چه بوده است؟ حتی کار به جایی برسد که افرادی یا جریاناتی به برخی از هیئت های عزاداری پول بدهند که آنها حرفی از سیاست نزنند، در سیاست دخالت نکنند، کاری که همین امسال هم در قم و اصفهان و جاهای دیگر اتفاق افتاده است.

و یا از طرفی دیگر کاری نداشته باشد که از نحوه عزاداری او چه کسی سود می برد، یا چه کسی زیان می کند؟ آیا این کار او مورد قبول امام حسین علیه السلام می باشد یا خیر؟ یک نمونه آن اعمال و رفتاری است که برخی از عزاداران در مراسم حسینی از خود نشان می دهند و به نام عزا و عشق و محبت به امام، کاری می کنند که موجب وهن شیعه و اسلام می شود و دشمنان اسلام از آن سوء استفاده می کنند. اتفاقاً اگر کسی اینگونه عزاداری کند مورد تأیید و تشویق دشمنان اسلام هم قرار می گیرد و به نقل از رهبری، همان دشمنان که همه عزاداری ها را ممنوع می کنند ولی یک نوع آن، مثلاً قمه زنی را آزاد می گذارند!