درس چهارشنبه ها(21)
59 بازدید
تاریخ ارائه : 2/4/2015 10:25:00 AM
موضوع: علوم سیاسی

تبریک دهه مبارک فجر پیروزی انقلاب اسلامی:

از ویژگی های امام خمینی عزیز این بود که معمولاً تذکر می داد که وضع کشور در زمان طاغوت چه بود و پس از انقلاب چه شد. مقایسه این دو دوره بسیار با اهمیت است و ما هم همواره باید این مطلب را مد نظر داشته باشیم.

البته از کارهایی که خوب نیست باید خودداری کرد؛ مثل اینکه بخواهند فقط مفاسد اخلاقی خاندان پهلوی را بیان کنند، این کار خوبی نیست. درست است که همه آنان فاسد بودند و سردمدار این امور هم بودند، امام هم می دانست؛ اما هیچ گاه به این مسائل اشاره نمی کرد؛ بلکه همه اش از استقلال و آزادی و دین سخن می گفت؛ از عدم وابستگی، از عزت و ذلت مردم می گفت، اینکه چرا یک سفیر و سرباز آمریکایی باید به دولت و ارتشبد ما زور بگوید و دستور بدهد؟ چرا باید در بخشی از فیش حقوقی آنان، ردیفی به عنوان حق تَوحّش! دریافت کنند؟ چرا آشپز آنان بر مردم ما سروری کند؟

در آن زمان وضع به گونه ای بود که از هر راهی تلاش می کردند تا ملت ایران را عقب نگه دارند، اگر کسی هم می خواست کاری کند، دانشی بیاموزد، ابتکاری به خرج دهد، نوآوری داشته باشد مانع می شدند، تحقیر و منزوی می کردند، و اگر باز هم اصرار می کرد او را سر به نیست می کردند. و حالا این همه تشویق و جشنواره و جایزه و امکانات برای هر کسی که بخواهد در این راه گام بردارد مهیاست.

در آن زمان، ایران و ایرانی تا جایی ارزش داشت که به عنوان یک برده مترقی، بله قربان گوی ارباب باشد و سیاست دیکته شده او را اجرا کند؛ چنانکه هم اکنون برخی از دولت های منطقه و جهان، این نقش را بازی می کنند؛ اما اکنون ایران و ایرانی مظهر شجاعت و شهامت است، تنها کشوری که پرچم تشیّع و اهل بیت را در جهان برافراشته و الگوی همه آزادی خواهان جهان شده است و همه آنان چه بخواهند و چه نخواهند از انقلاب ایران سرمشق می گیرند و از آن پیروی می کنند، ثمرات این زحمات بوده که کشور ما در بین تمام نابسامانی ها و جنگ های منطقه و همسایه ها، بحمدالله در امنیت کامل بسر می برد و مرزهای امنیتی و خاکریز جنگی خود را هزاران کیلومتر دورتر از مرز جغرافیایی خود قرار داده است.

جمهوری اسلامی ایران به برکت قیام امام خمینی عزیز و جانفشانی شهیدان گرانقدر و همه ملت ایثارگر، از هر قید و بند استعمارگران آزاد است، هیچ کسی چشم طمع به این مردم ندارد و نمی تواند داشته باشد، سیاست و قانون اجتماع را خودش انتخاب و اجرا می کند و هیچ وابستگی به دیگران ندارند و مدیون کسی نیست. آیا این کم افتخاری است؟

البته که همه این افتخارات، بعد از عنایت خدا، به خواست و مقاومت همه ملت بدست آمده است.

و صد البته که به دست آوردن این همه افتخار، هزینه هم داشته که ملت تحمل نموده است، بنابراین اگر روزی از این خواسته خود دست بردارد، ورق نیز برخواهد گشت و دیگر هیچ نخواهد داشت! و باید خود را برای یک بردگی مترقی آماده کند.

اما اینکه تا کجا و تا کی باید بایستیم، سؤالی است که شاید ذهن برخی را به خود مشغول کرده باشد؛ لیکن جواب این سؤال در خود سؤال موجود است و آن اینکه چرا شروع کردیم؟ به همان علتی که انقلاب کردیم و به همان دلیلی که نهضت را شروع کردیم؛ یعنی برای اینکه می خواستیم آزاد باشیم نه برده، عزیز باشیم نه ذلیل، مستقل باشیم نه وابسته، آقای خودمان باشیم نه بله قربان گوی اجنبیان فاسق و یا کافر؛ چون همه آن امور عین ذلت بود و امام شهید ما این پیام بلند انسانی و اسلامی را به گوش همه جهان تا پایان تاریخ اعلان فرموده است که «هیهات منا الذلة» پس باید تا آخرین نفر و آخرین نفس و تا آخرین قطره خون خود پای این نهضت الهی و حسینی و مهدوی بایستیم. ان شاء الله