«علی» کیست؟
74 بازدید
تاریخ ارائه : 4/28/2015 4:55:00 PM
موضوع: امامت و مهدویت

در آستانه سیزده رجب، میلاد دومین شخصیت عالم خلقت، امیرمؤمنان علیه السلام به ذکر دو نکته در شناخت وی می پردازیم. شخصیتی که همه و حتی مخالفانش نیز به برتری وی اذعان داشته اند؛ فضایلی چون: سبقت در ایمان، شجاعت در جنگ، علم و عدالت در قضاوت، محبت به مردم، زهد و تقوا در زندگی، ... او را شخصیتی استثنایی کرده است؛ بطوری که مخالفان وی می گفتند «علی» از همه افضل است؛ ولی با این حال، خدا دیگران را بر او مقدم نموده است!

به هر حال بهترین تعریف و بالاترین تعریف برای شخصی آن است که خداوند متعال و یا پیامبر اعظم او صلی الله علیه و آله وی را تعریف نماید و این تعریف ها از طرف مخالفان و دشمنان او نیز نقل شود!

در این یادداشت کوتاه فقط دو نکته را در این زمینه جهت معرفی «علی» بیان می کنیم:

مورد اول: امیرمؤمنان علی علیه السلام در یکی از خطبه های نهج البلاغه ضمن بیان تاریخچه ای از دوران کودکی خویش و همراهی با پیامبر و رفتار ایشان با خود، مردم را خطاب نموده و می فرماید:

همه شما می دانید که من از کودکی چقدر به پیامبر نزدیک بودم؛ ایشان غذا در دهان من می گذاشت، مرا در بغل می گرفت، در بستر خود می خواباند، من نیز همانند بچه شتر که پا جا پای مادر خود می گذارد از وی پیروی می کردم، به همراه وی به غار حرا می رفتم، هنگام نزول وحی در کنار ایشان بودم، نور وحی را می دیدم، بوی رسالت را استشمام می کردم، حتی ناله شیطان را در آن هنگام شنیدم؛ لذا به ایشان گفتم: ای رسول خدا این ناله چه بود؟ پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: این ناله شیطان بود که با نزول وحی و رسالت، از عبادت خودش توسط مردم ناامید شد.

و سپس این کلام بلند را از آن حضرت در خطبه 192 نهج البلاغه نقل فرمود:

«إِنَّكَ تَسْمَعُ مَا أَسْمَعُ‏ وَ تَرَى مَا أَرَى؛ إِلَّا أَنَّكَ لَسْتَ‏ بِنَبِيٍ‏ وَ لَكِنَّكَ لَوَزِيرٌ وَ إِنَّكَ لَعَلَى خَيْرٍ»؛

همانا تو می شنوی آنچه را من می شنوم، و می بینی آنچه را من می بینم؛

فقط تو پیامبر نیستی؛ بلکه تو وزیر و بر خیر می باشی.

این است معرفی علی علیه السلام، توسط پیامبر خدا صلی الله علیه و آله، و هیچ کسی هم انکار نکرده است، مثلاً بیشتر شرح های نهج البلاغه که از اهل سنت است، هیچ کدامشان این خطبه و ادعا را رد و انکار ننموده است.

در شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید که خود از اهل سنت است، نه تنها این مطلب رد نشده؛ بلکه احادیث متعددی از همراهی علی با پیامبر و محبت طرفینی آنان و در تأیید این جریان آورده است و اینکه وی اولین مسلمان قبل از ابوبکر و عمر و غیره است.

ابن ابی الحدید حدیثی از ابن عباس نقل کرده که می گوید از پدرم پرسیدم: کدام یک از فرزندان رسول خدا نزد او محبوب تر بودند. پدرم جواب داد: علی بن ابیطالب. گفتم من از فرزندان پیامبر پرسیدم، علی که فرزند او نبود! پدرم جواب داد: آری؛ ولی برای پیامبر، علی از همه فرزندانش محبوب تر بود و ما هیچ پدری ندیدیم که نسبت به فرزندش به اندازه پیامبر نسبت به علی محبت داشته باشد.

این گوشه اندکی از فراوان اعترافات غیر شیعه است در فضیلت و برتری «علی» بر همه اصحاب پیامبر. آری، البته از کسی که اسلام اموی و سفیانی دارد و خود پیامبر را هم انکار می کند، تعجبی نیست که همه این فضایل را نادیده بگیرد.

مورد دوم: در شب معراج، آن هنگام که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله به بالا رفت و با خدا سخن می گفت، از حضرت پرسیدند: خدا در معراج با چه صدا و لهجه ای با تو سخن می گفت؟ فرمود: خدا به قلب من نظر کرد و هیچ صوت و لهجه ای را شیرین تر و محبوب تر از صدای علی در قلب من ندید؛ لذا خدا با صدای علی با من تکلم فرمود.

این است شخصیت علی و این هم نشانه ای از نهایت محبت پیامبر خدا صلی الله علیه و آله به علی علیه السلام.....

هنگامی که حضرت آیت الله جوادی آملی این کلمات را بیان می کرد، قطرات اشک و گریه امانش نداد؛ حال یا از جهت شوق که چنین فردی امام و مقتدای اوست و یا از این جهت که چنین شخصیتی باید چنان مظلوم واقع شود که نه تنها حق مسلم وی را غصب کردند؛ بلکه تا صد سال بر روی منبر پیامبر، او را لعن و ناسزا می گفتند و تا صد سال خانواده او از بغض و کینه دشمنان، جرأت نمی کردند محل قبر وی را علنی کنند!